شیفتگان امام حسین (ع)
عشق به امام حسین(ع)
این حسین کیست که عالم، همه دیوانه ی اوست
این چه شمعی است که جانها، همه پروانه ی اوست
ماه محرم الحرام از راه رسیده است، عاشقان و شیفتگان امام حسین (ع) با به تن کردن لباس سیاه و حضور در مساجد و زدن تکایا و ... در محله ها، همچون سالهای قبل آماده نشان دادن ارادت و عشق خود به خاندان پیامبر اکرم (ص) هستند. آنها ایام دهه محرم الحرام را به نام می شناسند و نوای «یا حسین» را با جان و دل سر می دهند. و در نوحه و عزا داریهای خود به عظمت حماسه امام حسین (ع) و 72 تن از یارانشان اشاره می کنند و از نهضت حسینی و مبارزات ظلم ستیزی آنان که تاریخ اسلام را مزین نموده است، نوحه سر می دهند. عاشورا نه یک حادثه که یک فرهنگ است، فرهنگى برخاسته از متن اسلام ناب محمدی که نقش حیاتى در استحکام ریشه ها، رویش شاخه ها و رشد بار و برهاى آن ایفا کرده است. عاشورا هیچ گاه در محدوده زمان و مکان خاصی محصور نمانده است، بلکه همواره الهام بخش تشیع در حرکتها و قیام ها در برابر کانون هاى ظلم و کفر و نفاق بوده است. قیام عاشورا از سال 61 هجرى تا امروز همچون چشمهاى جوشان و خروشان از آب زلال و گواراى خود، تشنگان معرفت و حقیقت را سیراب کرده، و الهامبخش بسیارى از نهضتهاى حقّ علیه باطل بوده است.. حماسهي عاشورا نشان آرمان گرايي بزرگ زناني است كه در سرزمین نينوا پرده از حیله و نیرنگ ظالمان برداشت و دنیا در حیرت آن به نظاره نشست.
گام های محرم ناگزیر از رسیدن به سر منزل تاسوعا و عاشورای حسینی است. محرمی که با نام حسین(ع) پیوند خورده و هر یک از ایامش فکرها و دل ها را متوجه روزی می کند که بزرگ ترین مصائب دنیا را بهمراه دارد و با تاملی در چگونگی حوادثی که آنزمان در کربلا اتفاق افتاد اشک غم را در سوگ برترین انسان های عالم جاری می کند.
مروری بر صفحات تاریخ نشان میدهد جنایت و كشتارهای فجیع انسانی در طول تاریخ كم نبودهاند، اما بسیاری از آنها در لابهلای تاریخ دفن شدهاند و آنهایی هم كه گاه بیان میشوند یا برای زنده نگهداشتنشان یادبودی ساخته شده، هیچكدام جریانساز و تحولآفرین نیستند، حتی كشتارهای گسترده در همین زمانهای نزدیك خیلی سریع به فراموشی سپرده شده است.
اما دهه ی محرم 61 هجری و تاسوعا و عاشورای خونین آن سال هرگز از یادها نمی رود و هنوز هم که هنوز است مسلماً بسیاری از شما عزیزان در هر شهر و محله ای كه در آن زندگی میكنید هیات و دستهای دارید و در ایام محرم خصوصا در تاسوعا و عاشورا برای گریستن بر مظلومیت آقا اباعبدالله و تدبر و تفكر در چیستی و چرایی حركتش راهی تكیه و حسینیه ای میشوید. مگر راز زنده ماندن رشادت های حضرت ابوالفضل(ع) در روز تاسوعا و همینطور قیام امام حسین(ع) در روز عاشورا كه یك نیمروز بیشتر بهطول نینجامید چیست؟ و چرا این حماسه پس از 14 قرن همچنان تحولآفرین و انسانساز است؟ روز تاسوعا (نهم محرم) در فرهنگ شیعه از دیرباز به عنوان روزی شناخته شده كه عزاداران و عاشقان اهل بیت(ع) ضمن بیان فضیلت های علمدار كربلا، به مرثیه سرایی و عزاداری برای او می پردازند. بیان جانفشانی ها و مصیبت های حضرت ابوالفضل(ع) در روز تاسوعای حسینی، باعث شده تا برخی چنین تصور كنند كه آن حضرت در روز تاسوعا به شهادت رسیده و به همین علت در این روز عزای سقای دشت كربلا را برپا می كنند در حالیكه نه تنها حضرت ابوالفضل(ع) بلکه همه یاران امام حسین(ع) در روز عاشورا جان خود را برای یاری دین خدا و امام خود فدا كردند. تاسوعا روزی است كه حسین(ع) و یارانش در كربلا توسط لشکر ابن زیاد و عمر بن سعد محاصره شدند. یكی از حوادثی كه در این روز اتفاق افتاد، امان نامه ای بود كه شمر برای حضرت ابوالفضل(ع) و برادرانش آورد ولی از آنجا که معرفت و جوانمردی حضرت ابوالفضل (ع) برای یاری امام حسین(ع) و اهل بیت امام حرف اول را می زد، آن امان نامه ی ننگین به تمسخر گرفته شد. در چنین روزی بود كه به دستور عبیدالله بن زیاد، لشكر مجهزی از كوفه وارد كربلا شد و در عصر روز تاسوعا بود که حضرت اباعبدالله(ع) برای یاران خود خطابه ای خواندند و بیعت خود را از آنان برداشتند و سفارش كردند تا از تاریكی شب استفاده كرده و صحنه كربلا را ترک كنند و جان خود را نجات دهند و بدینصوررت فرصتی فراهم آوردند تا هر كس میخواهد از ایشان جدا شود و به نقطهای امن برود كه البته عدهای هم چنین كردند ولی آنها كه ماندند اعلام وفاداری و حمایت خود را تا پای جان اعلام كردند و برای همیشه ی تاریخ ماندگار شدند . بنابراین حادثه عاشورا یك انتخاب آگاهانه و از روی بصیرت بوده است و همه كسانی که در این واقعه شركت كردند از سرانجام خود آگاهی داشتند و بهصورت اتفاقی و از سر غفلت آنجا نیامده بودند . ویژگی مهم دیگر حادثه عاشورا، تلفیق شگفتانگیز و شورآفرین مظلومیت با عزت و اقتدار است.
جمعیتی اندك با ابزارآلات محدود جنگی در مقابل لشکری کاملا مجهز و ستیزه جو؛ در محاصره آب و عطش، اما از هیچكدام ذرهای سستی، ترس و پشیمانی از این حضور نه دیده شد و نه شنیده .
در حالات سالار شهیدان آمده است كه هر چه به ظهر عاشورا نزدیكتر میشدند چهره ایشان برافروختهترمیشد و آخرین اذكار ایشان خطاب به پروردگار اظهار رضایت و تسلیم در برابر خواست الهی بوده است. در مورد حضرت زینب(س) نیز این جمله قطعی است كه بعد از حادثه عاشورا در برابر طعن یزید فرمود:
"ما رأیت الا جمیلا". و شعار عاشورائیان در روز كربلا "هیهات من الذله" بود
از دیگر خصوصیات حادثه عاشورا تركیب جمعیتی حاضر در آن واقعه است، از طفل شش ماهه تا پیرمرد 90 ساله و از دختر 3 ساله تا جوانان و زنان میانسال، از غلام سیاه تا صاحبان مقام و ثروت و از مسیحی تا مسلمان، این جمعیت به ظاهر ناهمگن و نامتجانس در عین حال پیوندی عمیق و ناگسستنی با یكدیگر داشتند؛، پیوندی كه آنها را تا آخرین لحظه در اوج عزت و احترام گرد هم جمع كرده بود، آنها كه شهید میشدند تا آخرین نفس به یاد بازماندگان بودند و بازماندگان در آرزوی پیوستن به شهدا، نقطه كانونی و محور پیوند این جمع كسی نبود جز حسین بن علی(ع). و اما آخرین و شاید اولین و مهمترین راز ماندگاری عاشورا را در الهی و خدایی بودن این قیام باید جست . در حادثه عاشورا هیچ معیاری جز رضایت خداوند و انجام تكلیف الهی موضوعیت نداشت ، عاشورا نمایشگاهى بود كه در آن ابعاد مختلف اسلام به نمایش گذاشته شد ، واقعه ی عاشورا برای زنده نگه داشتن دین پیامبر اسلام(ص) و الگو قرار دادن راه و رسم آزادگی به بار نشست. شهادت مظلومانه سید الشهداء و یارانش در کربلا، تاثیری بیدارگر و حرکت آفرین داشت، و امتدادهای آن حماسه ی بزرگ در طول تاریخ، جاودانه ماند تا انسانهاى دیگر از آن الگو بردارى كنند، و در هر جامعه اى كه شرائط ظالمانه ی زمان امام حسین(ع) را پیدا كرد قیام حسینى به راه افتد.
چون امام حسین(ع) دیگر مختص به یك زمان و مكان خاص نیست و براى همیشه تاریخ است و چون روحى در كالبد اجتماع بشری همچنان حضور دارد. واقعه جانگداز عاشورا همه را سرگشته و حیران خود كرده ، فریاد از این همه ماتم و عزا، عجیب حكایتی است مصائب عاشورا. عاشورا كه میرسد، دلهای شیعیانش در آتش عشق حسین(ع) میسوزد، هر عاشقی كه واقعه عاشقانه عاشورا را خوانده باشد، به راز و رمز آن پی می برد، دل از این عاشقی بر نمیكند و هر عاشورا عاشقتر هم میشود و راه ادامه عاشقی، سرگشتگی و حیرانی در پیمان با حسین (ع) و سرنهادن و جان دادن بر سر پیمان با ابا عبدا... است، چراکه حسین (ع) تا ابد ماندگار است و راز و رمز ماندگاری شیعه هم در ماندگاری عشق به حسین (ع) است. دل شیعه باید همواره در آتش عشق حسین(ع) خانه كند و این عشق باید زیبا بماند . دل دادن به شوق وصال حسین(ع) و ویران شدن وجود آدمی در غم آن نازنین شقایق هستی، چون حسین زیباست و راه و رسمش ستودنیست . و اكنون كه تاسوعا و عاشورایی دگر در راه است، تشنگی ما فزونی مییابد عطش عشق به حسین(ع) و ارادتمندی به ابوالفضل العباس(ع) در جانمان آتش میگیرد و میسوزد . این سوز دل با همین عطش و لبیک با حسین (ع)سیراب میشود ، چراکه لبیك به حسین(ع) و درک رسالت او، پیمان با همه خوبیهاست.(1)
شیعیان در بزرگداشت شهدای کربلا، هر روز از دهه اول ماه محرم را مختص به یکی از بزرگان این نهضت به شرح ذیل جاویدان می دانند.
روز اول محرم : مسلم ابن عقيل عليه السلام
روز دوم محرم : ورود کاروان به کربلا ( وروديه )
روز سوم محرم : حضرت رقيه عليها السلام
روز چهارم محرم : حضرت حر و اصحاب عليهم السلام - طفلان زينب عليهما السلام
روز پنجم محرم : اصحاب و عبدالله ابن الحسن عليهم السلام
روز ششم محرم : حضرت قاسم ابن الحسن عليه السلام
روز هفتم محرم : روضه عطش و علي اصغر عليه السلام
روز هشتم محرم : حضرت علي اکبر عليه السلام
روز نهم محرم : روز تاسوعا - حضرت ابوالفضل العباس عليه السلام
روز دهم محرم : روز عاشورا - حضرت ابا عبدالله الحسين عليه السلام - حضرت زينب عليها السلام و شام غريبان
روز يازدهم محرم : حرکت کاروان از کربلا
روز دوازدهم محرم : ورود کاروان به کوفه
التماس دعا
1ـ مروری بر سایت آوینی
18/8/92